Meeste D&D campaigns waar ik in heb meegedaan is te weinig aandacht voor de niet-actie aspecten om überhaupt van seksuele oriëntatie te kunnen spreken (allemaal aseksueel ?

). In mijn WoD campaigns is dat natuurlijk compleet anders maar dat is, gezien de topic title, misschien wat off-topic.
D&D kampt met het probleem dat niet iedereen (lees: merendeel) van de spelers niet 'volwassen' met seks en seksualiteit om kunnen gaan. Persoonlijk zie ik de meeste D&D fantasy werelden als een middeleeuws pre-christelijk gebeuren. Dus middeleeuwen qua leefomstandigheden maar dan met de normen zoals in het oude Griekenland.
Slaven (al dan niet gebruikt voor seks), vrouwen-/mannenliefde (al dan niet platonisch). De norm is meestal nog steeds het hebben van een gezin maar binnen zo'n gezinscontext kan je prima een slaaf hebben, ongeacht geslacht, waar je je meer tot voelt aangetrokken dan tot je vrouw. Zeker van toepassing op mensen wiens handelen wordt gevolgd (adel, helden, etcetera) of anderszins hun Huis/bloedlijn/whatever voort moeten zetten. Helemaal cool als je dit in je game incorporeert (personages worden oud of sterven, dan wordt je je eigen zoon/dochter)!
Quasi-back on topic: laten we nu wel wezen: hoeveel legendarische verhalen zijn er niet over helden waarvan de vrouw (al dan niet smachtend) thuis af wacht of haar man weer levend thuis komt.
Levenspartners (of zelfs zoiets als een lievelingsslaaf) kunnen verdwijnen/ontvoerd worden (als ze geliefd zijn) of gebruikt worden als reden om nujuist niet naar huis te gaan (als ze niet geliefd zijn).
Geeft het wat meer "fantasy realisme".